وَحَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ - وَاللَّفْظُ لِعَمْرٍو - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ مَسْرُورًا فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ أَلَمْ تَرَىْ أَنَّ مُجَزِّزًا الْمُدْلِجِيَّ دَخَلَ عَلَىَّ فَرَأَى أُسَامَةَ وَزَيْدًا وَعَلَيْهِمَا قَطِيفَةٌ قَدْ غَطَّيَا رُءُوسَهُمَا وَبَدَتْ أَقْدَامُهُمَا فَقَالَ إِنَّ هَذِهِ الأَقْدَامَ بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ " .
Ва менга Амр ан-Ноқид, Зуҳайр ибн Ҳарб ва Абу Бакр ибн Абу Шайба — лафз Амрники — ривоят қилиб: бизга Суфён аз-Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилди, дедилар; у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни менинг олдимга хурсанд кириб: «Эй Оиша, Мужаззиз ал-Мудлижий менинг олдимга кириб, Усома ва Зайдни — устларига қатифа (ёпинчиқ) бўлиб, бошларини ёпган, оёқлари кўриниб турган ҳолда — кўриб: ‹Албатта бу оёқларнинг баъзиси баъзисидандир›, деганини кўрмадингми?» деди.