حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، مَوْلَى الأَسْوَدِ بْنِ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ، أَنَّ أَبَا عَمْرِو بْنَ حَفْصٍ، طَلَّقَهَا الْبَتَّةَ وَهُوَ غَائِبٌ فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا وَكِيلَهُ بِشَعِيرٍ فَتَسَخَّطَتْهُ فَقَالَ وَاللَّهِ مَا لَكِ عَلَيْنَا مِنْ شَىْءٍ . فَجَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ لَهَا " لَيْسَ لَكِ عَلَيْهِ نَفَقَةٌ " . وَأَمَرَهَا أَنْ تَعْتَدَّ فِي بَيْتِ أُمِّ شَرِيكٍ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ تِلْكَ امْرَأَةٌ يَغْشَاهَا أَصْحَابِي اعْتَدِّي فِي بَيْتِ ابْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ فَإِنَّهُ رَجُلٌ أَعْمَى تَضَعِينَ ثِيَابَكِ وَإِذَا حَلَلْتِ فَآذِنِينِي " . قَالَتْ فَلَمَّا حَلَلْتُ ذَكَرْتُ لَهُ أَنَّ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ وَأَبَا جَهْمٍ خَطَبَانِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا أَبُو جَهْمٍ فَلاَ يَضَعُ عَصَاهُ عَنْ عَاتِقِهِ وَأَمَّا مُعَاوِيَةُ فَصُعْلُوكٌ لاَ مَالَ لَهُ انْكِحِي أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ " . قَالَتْ فَكَرِهْتُهُ ثُمَّ قَالَ " انْكِحِي أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ . فَنَكَحْتُهُ فَجَعَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِيهِ خَيْرًا كَثِيرًا وَاغْتَبَطْتُ بِهِ .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Язид - ал-Асвад ибн Суфённинг озод қилинган қули - дан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Фотима бинти Қайсдан ривоят қилдики, Абу Амр ибн Ҳафс уни қатъий (бўлиб) талоқ қилди, ҳолбуки ўзи ғойиб (сафарда) эди. Сўнг унга ўз вакилини арпа билан юборди, у эса бунга рози бўлмади. (Вакил): ‹Валлаҳи, бизнинг зиммамизда сизга ҳеч нарса йўқ› деди. Шунда у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келди ва буни унга айтди. У унга: «Сенга ундан нафақа йўқ» дедилар ва унга Умму Шарик уйида идда ўташни буюрдилар. Сўнг: «Албатта у шундай аёлки, унинг олдига менинг саҳобаларим бориб турадилар. Сен Ибн Умму Мактум уйида идда ўта, чунки у кўр кишидир, кийимингни ечиб қўйсанг ҳам (кўрмайди). Идда тугаб ҳалол бўлганингда менга хабар бер» дедилар. У айтди: Ҳалол бўлганимда мен унга Муовия ибн Абу Суфён ва Абу Жаҳм мени хостгорлик қилганини айтдим. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Абу Жаҳмга келсак, у таёғини елкасидан туширмайди (аёлни кўп уради), Муовияга келсак, у фақир, моли йўқ. Сен Усома ибн Зайдга турмушга чиқ» дедилар. У айтди: Мен буни ёқтирмадим. Сўнг у яна: «Усома ибн Зайдга турмушга чиқ» дедилар. Шундай қилиб мен унга турмушга чиқдим, Аллаҳ таоло унда кўп яхшилик қилди ва мен у билан бахтли бўлдим.