أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لِمُحَمَّدٍ - عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ، أَنَّ أَبَا عَمْرِو بْنَ حَفْصٍ، طَلَّقَهَا الْبَتَّةَ وَهُوَ غَائِبٌ فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا وَكِيلُهُ بِشَعِيرٍ فَسَخِطَتْهُ . فَقَالَ وَاللَّهِ مَا لَكِ عَلَيْنَا مِنْ شَىْءٍ . فَجَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " لَيْسَ لَكِ نَفَقَةٌ " . فَأَمَرَهَا أَنْ تَعْتَدَّ فِي بَيْتِ أُمِّ شَرِيكٍ ثُمَّ قَالَ " تِلْكَ امْرَأَةٌ يَغْشَاهَا أَصْحَابِي فَاعْتَدِّي عِنْدَ ابْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ فَإِنَّهُ رَجُلٌ أَعْمَى تَضَعِينَ ثِيَابَكِ فَإِذَا حَلَلْتِ فَآذِنِينِي " . قَالَتْ فَلَمَّا حَلَلْتُ ذَكَرْتُ لَهُ أَنَّ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ وَأَبَا جَهْمٍ خَطَبَانِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا أَبُو جَهْمٍ فَلاَ يَضَعُ عَصَاهُ عَنْ عَاتِقِهِ وَأَمَّا مُعَاوِيَةُ فَصُعْلُوكٌ لاَ مَالَ لَهُ وَلَكِنِ انْكِحِي أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ " . فَكَرِهْتُهُ ثُمَّ قَالَ " انْكِحِي أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ " . فَنَكَحْتُهُ فَجَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيهِ خَيْرًا وَاغْتَبَطْتُ بِهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин хабар беришди — унга (китоб) ўқиб берилганда мен эшитиб турардим, матн Муҳаммадники —, Ибнул-Қосимдан, у Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Язиддан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Фотима бинт Қайсдан (ривоят қилдики): Абу Амр ибн Ҳафс уни қатъий (талоқ) билан талоқ қилди, ҳолбуки у (эри) ғойибда эди. Унинг вакили унга арпа юборди, у эса бундан ранжиди. (Вакил) деди: «Аллаҳга қасамки, сенинг биз зиммамизда ҳеч нарса ҳаққинг йўқ.» Шунда у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб, буни унга айтди. У: «Сенга нафақа йўқ,» дедилар ва унга Умму Шарикнинг уйида иддат ўтказишни буюрдилар. Сўнг: «У шундай аёлки, унинг олдига менинг саҳобаларим кириб турадилар. Иддатингни Ибн Умми Мактумнинг ҳузурида ўтказ, чунки у кўр киши; (унинг олдида) кийимингни ечиб қўя оласан. (Иддатинг) тугаганда менга хабар бер,» дедилар. У деди: мен (иддатим) тугагач, унга Муовия ибн Абу Суфён ва Абу Жаҳм мени совчилик қилганликларини айтдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Абу Жаҳмга келсак, у таёғини елкасидан қўймайди (яъни аёлларни ургувчи ёки кўп сафарда юрувчи); Муовияга келсак, у камбағал бўлиб, моли йўқ. Лекин сен Усома ибн Зайдга турмушга чиқ,» дедилар. Мен буни ёқтирмадим. Сўнг у: «Усома ибн Зайдга турмушга чиқ,» дедилар. Шундай қилиб мен унга турмушга чиқдим, Аллаҳ азза ва жалла унда (менга) яхшилик ато этди ва мен бундан бахтли бўлдим (бошқалар менга ҳавас қиларли даражада).