حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ جَاءَتْ مُسَيْكَةُ لِبَعْضِ الأَنْصَارِ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدِي يُكْرِهُنِي عَلَى الْبِغَاءِ فَنَزَلَ فِي ذَلِكَ { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ } .
Бизга Аҳмад ибн Иброҳим Ҳажжождан, у Ибн Журайждан ривоят қилди. У айтди: Менга Абуз-Зубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳнинг шундай деяётганини эшитди: Ансорлардан бирига тегишли Мусайка (деган чўри) келиб: ‹Менинг хўжайиним мени фоҳишаликка мажбурламоқда› деди. Шунда бу ҳақда нозил бўлди: ‹Чўриларингизни фоҳишаликка мажбурламанглар›.