حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ، - يَعْنِي ابْنَ سَلاَّمٍ - عَنْ زَيْدٍ، - يَعْنِي ابْنَ سَلاَّمٍ - أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَلاَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي السَّلُولِيُّ أَبُو كَبْشَةَ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ سَهْلُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ، أَنَّهُمْ سَارُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ فَأَطْنَبُوا السَّيْرَ حَتَّى كَانَتْ عَشِيَّةً، فَحَضَرْتُ الصَّلاَةَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ رَجُلٌ فَارِسٌ فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي انْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ حَتَّى طَلَعْتُ جَبَلَ كَذَا وَكَذَا فَإِذَا أَنَا بِهَوَازِنَ عَلَى بَكْرَةِ آبَائِهِمْ بِظُعُنِهِمْ وَنَعَمِهِمْ وَشَائِهِمُ اجْتَمَعُوا إِلَى حُنَيْنٍ . فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ : " تِلْكَ غَنِيمَةُ الْمُسْلِمِينَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ " . ثُمَّ قَالَ : " مَنْ يَحْرُسُنَا اللَّيْلَةَ " . قَالَ أَنَسُ بْنُ أَبِي مَرْثَدٍ الْغَنَوِيُّ : أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ : " فَارْكَبْ " . فَرَكِبَ فَرَسًا لَهُ فَجَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " اسْتَقْبِلْ هَذَا الشِّعْبَ حَتَّى تَكُونَ فِي أَعْلاَهُ وَلاَ نُغَرَّنَّ مِنْ قِبَلِكَ اللَّيْلَةَ " . فَلَمَّا أَصْبَحْنَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى مُصَلاَّهُ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ : " هَلْ أَحْسَسْتُمْ فَارِسَكُمْ " . قَالُوا : يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَحْسَسْنَاهُ . فَثُوِّبَ بِالصَّلاَةِ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَهُوَ يَلْتَفِتُ إِلَى الشِّعْبِ حَتَّى إِذَا قَضَى صَلاَتَهُ وَسَلَّمَ قَالَ : " أَبْشِرُوا فَقَدْ جَاءَكُمْ فَارِسُكُمْ " . فَجَعَلْنَا نَنْظُرُ إِلَى خِلاَلِ الشَّجَرِ فِي الشِّعْبِ فَإِذَا هُوَ قَدْ جَاءَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ فَقَالَ : إِنِّي انْطَلَقْتُ حَتَّى كُنْتُ فِي أَعْلَى هَذَا الشِّعْبِ حَيْثُ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا أَصْبَحْتُ اطَّلَعْتُ الشِّعْبَيْنِ كِلَيْهِمَا فَنَظَرْتُ فَلَمْ أَرَ أَحَدًا . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " هَلْ نَزَلْتَ اللَّيْلَةَ " . قَالَ : لاَ إِلاَّ مُصَلِّيًا أَوْ قَاضِيًا حَاجَةً . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " قَدْ أَوْجَبْتَ فَلاَ عَلَيْكَ أَنْ لاَ تَعْمَلَ بَعْدَهَا " .
Бизга Абу Тавба ривоят қилди, бизга Муовия — яъни ибн Саллом — Зайддан — яъни ибн Саллом — ривоят қилдики, у Абу Салломнинг шундай деганини эшитди: Менга ас-Салулий Абу Кабша ривоят қилдики, унга Саҳл ибн ал-Ҳанзалийя ривоят қилиб айтди: Улар Ҳунайн куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга юрдилар, юришни чўзиб, кеч киргунча бордилар. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида намозда ҳозир бўлдим. Шунда отлиқ бир киши келиб деди: Эй Расулуллаҳ, мен сизларнинг олдингизда йўлга чиқдим, то фалон-фалон тоғга кўтарилдим, қарасам Ҳавозин ўз бола-чақаси, кўчманчи аёллари, чорвалари ва қўйлари билан жамланиб Ҳунайнга тўпланган экан. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам табассум қилди ва деди: «Бу, иншааллаҳ, эртага мусулмонларнинг ўлжасидир.» Сўнг деди: «Бу кеча бизни ким қўриқлайди?» Анас ибн Абу Марсад ал-Ғанавий деди: Мен, эй Расулуллаҳ. У деди: «Мингин.» У ўз отига минди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга деди: «Бу дарани кўзлаб бориб, унинг энг тепасида тургин ва бу кеча сенинг томондан биз алданиб қолмайлик.» Тонг отганида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозгоҳига чиқди ва икки ракъат ўқиди, сўнг деди: «Отлиқларингизни сездингизми?» Улар дедилар: Эй Расулуллаҳ, биз уни сезмадик. Сўнг намозга иқомат айтилди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқий бошлади ва дарага қараб турарди, то намозини тугатиб салом бергунча. Сўнг деди: «Суюнчи бўлсин, отлиқларингиз келди.» Биз дарадаги дарахтлар оралиғига қарай бошладик, қарасак у келиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида тўхтаб салом берди ва деди: Мен йўлга чиқиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга буюрган жойда — бу даранинг энг тепасида бўлдим. Тонг отганида иккала дарани ҳам кузатдим ва қараб ҳеч кимни кўрмадим. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга деди: «Бу кеча (отдан) тушдингми?» У деди: Йўқ, фақат намоз ўқиш ёки ҳожат чиқариш учунгина. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга деди: «Сен (жаннатни) ўзингга вожиб қилибсан, бундан кейин амал қилмасанг ҳам сенга зиён йўқ.»