حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا مَهْدِيٌّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي يَعْقُوبَ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ سَعْدٍ، مَوْلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ، قَالَ : أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ ذَاتَ يَوْمٍ فَأَسَرَّ إِلَىَّ حَدِيثًا لاَ أُحَدِّثُ بِهِ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ، وَكَانَ أَحَبُّ مَا اسْتَتَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحَاجَتِهِ هَدَفًا أَوْ حَائِشَ نَخْلٍ . قَالَ : فَدَخَلَ حَائِطًا لِرَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَإِذَا جَمَلٌ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حَنَّ وَذَرَفَتْ عَيْنَاهُ، فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَمَسَحَ ذِفْرَاهُ فَسَكَتَ، فَقَالَ : " مَنْ رَبُّ هَذَا الْجَمَلِ، لِمَنْ هَذَا الْجَمَلُ " . فَجَاءَ فَتًى مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ : لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ : " أَفَلاَ تَتَّقِي اللَّهَ فِي هَذِهِ الْبَهِيمَةِ الَّتِي مَلَّكَكَ اللَّهُ إِيَّاهَا، فَإِنَّهُ شَكَى إِلَىَّ أَنَّكَ تُجِيعُهُ وَتُدْئِبُهُ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Маҳдий ривоят қилди, бизга Ибн Абу Яъқуб ривоят қилди, у Ҳасан ибн Саъд — Ҳасан ибн Алининг озод қилинган қулидан — у Абдуллаҳ ибн Жаъфардан ривоят қилди. У деди: Бир куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени орқаларига миндирдилар ва менга бир сирни айтдиларки, мен уни одамлардан ҳеч кимга айтмайман. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳожати учун ўзини тўсишга энг яхши кўрган нарсаси баланд бир нарса ёки хурмозор эди. У деди: У ансорлардан бир кишининг боғига кирдилар. Бирдан бир туя (пайдо бўлди). У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрганда инқиллаб, кўзлари ёшланди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдига бориб, қулоқлари ортини силадилар, шунда у жим бўлди. Кейин дедилар: «Бу туянинг эгаси ким, бу туя кимники?» Ансорлардан бир йигит келиб деди: Меники, ё Расулуллаҳ. У дедилар: «Аллаҳ сени эгаси қилиб қўйган бу ҳайвон ҳақида Аллаҳдан қўрқмайсанми? Албатта у менга шикоят қилдики, сен уни оч қолдирасан ва чарчатасан.»