حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، قَالَ أَخْبَرَنَا خَالِدٌ، عَنْ دَاوُدَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ بَدْرٍ " مَنْ فَعَلَ كَذَا وَكَذَا فَلَهُ مِنَ النَّفْلِ كَذَا وَكَذَا " قَالَ فَتَقَدَّمَ الْفِتْيَانُ وَلَزِمَ الْمَشْيَخَةُ الرَّايَاتِ فَلَمْ يَبْرَحُوهَا فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَالَتِ الْمَشْيَخَةُ كُنَّا رِدْءًا لَكُمْ لَوِ انْهَزَمْتُمْ لَفِئْتُمْ إِلَيْنَا فَلاَ تَذْهَبُوا بِالْمَغْنَمِ وَنَبْقَى فَأَبَى الْفِتْيَانُ وَقَالُوا جَعَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ { يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفَالِ قُلِ الأَنْفَالُ لِلَّهِ } إِلَى قَوْلِهِ { كَمَا أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكَارِهُونَ } يَقُولُ فَكَانَ ذَلِكَ خَيْرًا لَهُمْ فَكَذَلِكَ أَيْضًا فَأَطِيعُونِي فَإِنِّي أَعْلَمُ بِعَاقِبَةِ هَذَا مِنْكُمْ .
Бизга Ваҳб ибн Бақийя ривоят қилди, деди: Бизга Холид Довуддан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Бадр куни: «Ким фалон-фалон ишни қилса, унга ўлжадан фалон-фалон (қўшимча улуш) бор» дедилар. Йигитлар олдинга чиқди, қариялар эса байроқлар ёнида қолди ва улардан кетмади. Аллаҳ уларга ғалаба бергач, қариялар: «Биз сизларга орқа қувват (захира) бўлдик. Агар мағлуб бўлсангиз, бизга қайтиб қўшилар эдингиз. Энди ўлжани олиб кетманглар, бизни қуруқ қолдириб» дедилар. Йигитлар рад этдилар ва: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам буни бизга белгилаб бердилар» дедилар. Шунда Аллаҳ «Ясъалуунака анил-анфаал, қулил-анфаалу лиллааҳ» (Сендан ўлжалар ҳақида сўрайдилар. Айт: ўлжалар Аллаҳникидир) — то «Камаа ахражака Раббука мин байтика бил-ҳаққ, ва инна фарийқан минал-муъминийна лакаариҳуун» (Роббинг сени уйингдан ҳақ билан чиқарганидек; албатта мўминлардан бир гуруҳ буни ёқтирмас эдилар) гача бўлган оятни нозил қилди. (Аллаҳ) дер: Бу улар учун яхшироқ бўлган, шунингдек бу ҳам (яхшироқдир), бас, менга итоат этинглар, чунки мен бу (ишнинг) оқибатини сизлардан кўра яхшироқ биламан.