حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَغَارَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عُيَيْنَةَ عَلَى إِبِلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَتَلَ رَاعِيَهَا وَخَرَجَ يَطْرُدُهَا هُوَ وَأُنَاسٌ مَعَهُ فِي خَيْلٍ فَجَعَلْتُ وَجْهِي قِبَلَ الْمَدِينَةِ ثُمَّ نَادَيْتُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ يَا صَبَاحَاهُ . ثُمَّ اتَّبَعْتُ الْقَوْمَ فَجَعَلْتُ أَرْمِي وَأَعْقِرُهُمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَىَّ فَارِسٌ جَلَسْتُ فِي أَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ شَيْئًا مِنْ ظَهْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ جَعَلْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَحَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلاَثِينَ رُمْحًا وَثَلاَثِينَ بُرْدَةً يَسْتَخِفُّونَ مِنْهَا ثُمَّ أَتَاهُمْ عُيَيْنَةُ مَدَدًا فَقَالَ لِيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ . فَقَامَ إِلَىَّ أَرْبَعَةٌ مِنْهُمْ فَصَعِدُوا الْجَبَلَ فَلَمَّا أَسْمَعْتُهُمْ قُلْتُ أَتَعْرِفُونِي قَالُوا وَمَنْ أَنْتَ قُلْتُ أَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ فَيُدْرِكُنِي وَلاَ أَطْلُبُهُ فَيَفُوتُنِي . فَمَا بَرِحْتُ حَتَّى نَظَرْتُ إِلَى فَوَارِسِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ أَوَّلُهُمُ الأَخْرَمُ الأَسَدِيُّ فَيَلْحَقُ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عُيَيْنَةَ وَيَعْطِفُ عَلَيْهِ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَاخْتَلَفَا طَعْنَتَيْنِ فَعَقَرَ الأَخْرَمُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ فَتَحَوَّلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَلَى فَرَسِ الأَخْرَمِ فَيَلْحَقُ أَبُو قَتَادَةَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَاخْتَلَفَا طَعْنَتَيْنِ فَعَقَرَ بِأَبِي قَتَادَةَ وَقَتَلَهُ أَبُو قَتَادَةَ فَتَحَوَّلَ أَبُو قَتَادَةَ عَلَى فَرَسِ الأَخْرَمِ ثُمَّ جِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى الْمَاءِ الَّذِي جَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ ذُو قَرَدٍ فَإِذَا نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي خَمْسِمِائَةٍ فَأَعْطَانِي سَهْمَ الْفَارِسِ وَالرَّاجِلِ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Ҳошим ибн ал-Қосим ривоят қилди, бизга Икрима ривоят қилди, менга Иёс ибн Салама отасидан ривоят қилди, у деди: Абдурраҳмон ибн Уяйна Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг туяларига ҳужум қилди, чўпонини ўлдирди ва уни — ўзи ҳамда у билан отлиқлардаги бир гуруҳ киши — ҳайдаб чиқди. Мен юзимни Мадина томонга қилдим, сўнг уч марта: «Ё Сабоҳоҳ! (Ҳужум бор!)» деб ҳайқирдим. Сўнг одамларнинг ортидан тушдим, ўқ отиб, уларни жароҳатлай бошладим. Отлиқ менга қайтса, мен дарахт остига ўтирар эдим — токи Аллаҳ Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳеч бир уловини қолдирмай, ҳаммасини орқамга (қайтариб) қилдим, ҳатто улар ўзларидан енгиллатиш учун ўттиздан ортиқ найза ва ўттиздан ортиқ бурдани (кийим) ташлаб кетишди. Сўнг уларга Уяйна мадад бўлиб келди ва: «Сизлардан бир неча киши унга (қарши) турсин» деди. Улардан тўрттаси менга (қарши) турди ва тоғга чиқди. Мен уларга (овозим) эшитилганида: «Мени танидингизми?» дедим. Улар: «Сен кимсан?» дедилар. Мен: «Мен Ибн ал-Акваъман. Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзини улуғлаган Зотга қасамки, сизлардан бирор киши мени қувиб етмайди, мен ҳам бирортангизни қувсам, у мендан қочиб қутулмайди» дедим. Мен жойимдан кетмасдан, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг отлиқлари дарахтлар орасидан ўтиб келаётганини кўрдим — энг олдинлари ал-Ахрам ал-Асадий эди. У Абдурраҳмон ибн Уяйнага етиб олди, Абдурраҳмон унга қайтиб ҳамла қилди, улар икки марта найза уришди. Ал-Ахрам Абдурраҳмонни жароҳатлади, Абдурраҳмон уни найза билан уриб ўлдирди ва ал-Ахрамнинг отига ўтиб олди. Сўнг Абу Қатода Абдурраҳмонга етиб олди, улар икки марта найза уришди. (Абдурраҳмон) Абу Қатодани жароҳатлади, Абу Қатода эса уни ўлдирди ва ал-Ахрамнинг отига ўтиб олди. Сўнг мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келдим — у зот мен душманларни қувиб чиқарган сув — Зу Қарад ёнида эдилар. Аллаҳ Пайғамбари соллаллаҳу алайҳи васаллам беш юз киши орасида эдилар. У зот менга отлиқ ва пиёданинг улушини бердилар.