حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَشَجِّ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ ابْنِ السَّاعِدِيِّ، قَالَ اسْتَعْمَلَنِي عُمَرُ عَلَى الصَّدَقَةِ فَلَمَّا فَرَغْتُ أَمَرَ لِي بِعُمَالَةٍ فَقُلْتُ إِنَّمَا عَمِلْتُ لِلَّهِ . قَالَ خُذْ مَا أُعْطِيتَ فَإِنِّي قَدْ عَمِلْتُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَمَّلَنِي .
Бизга Абул-Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга Лайс Букайр ибн Абдуллаҳ ибн ал-Ашажждан, у Буср ибн Саъиддан, у ибн ас-Сўидийдан ривоят қилди. У деди: Умар мени садақа (йиғиш) устига ишга тайинлади. Мен тугатганимда, у менга иш ҳақи (умола) беришни амр қилди. Мен: «Мен фақат Аллаҳ учун ишладим» дедим. У: «Сенга берилган нарсани ол! Чунки мен ҳам Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида ишлаган эдим, у эса менга иш ҳақи берган эди» деди.