حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ سُوَيْدٍ، - يَعْنِي ابْنَ مَنْجُوفٍ - حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي الْعَاصِ، أَنَّ وَفْدَ، ثَقِيفٍ لَمَّا قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْزَلَهُمُ الْمَسْجِدَ لِيَكُونَ أَرَقَّ لِقُلُوبِهِمْ فَاشْتَرَطُوا عَلَيْهِ أَنْ لاَ يُحْشَرُوا وَلاَ يُعْشَرُوا وَلاَ يُجَبُّوا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَكُمْ أَنْ لاَ تُحْشَرُوا وَلاَ تُعْشَرُوا وَلاَ خَيْرَ فِي دِينٍ لَيْسَ فِيهِ رُكُوعٌ " .
Бизга Аҳмад ибн Али ибн Сувайд — яъни ибн Манжуф — ривоят қилди, бизга Абу Довуд Ҳаммод ибн Саламадан, у Ҳумайддан, у Ҳасандан, у Усмон ибн Абул Осдан ривоят қилди: Сақиф вакиллари Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келганларида, у уларнинг қалби юмшоқроқ бўлиши учун уларни масжидга жойлаштирди. Улар унга: ўзлари тўпланмаслиги (жангга сафарбар қилинмаслиги), ушрга тортилмаслиги ва намозга (рукуъга) мажбурланмаслиги шарти қўйдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизларга тўпланмаслик ва ушрга тортилмаслик бор, бироқ рукуъи бўлмаган динда ҳеч қандай яхшилик йўқ» дедилар.