حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَلَمَةَ، عَنْ ذَرٍّ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَمَّارٍ، بِهَذِهِ الْقِصَّةِ فَقَالَ " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ " . وَضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ إِلَى الأَرْضِ ثُمَّ نَفَخَ فِيهَا وَمَسَحَ بِهَا وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ شَكَّ سَلَمَةُ وَقَالَ لاَ أَدْرِي فِيهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ . يَعْنِي أَوْ إِلَى الْكَفَّيْنِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад, яъни Ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба хабар берди, Саламадан, Заррдан, Ибн Абдурраҳмон ибн Абзодан, отасидан, Аммордан, ушбу қисса билан: У деди: «Сенга кифоя эди», деди ва Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлини ерга урди, сўнг унга пуфлаб, у билан юзини ва икки кафтини маш қилди. Салама шубҳа қилди ва деди: «Билмайман, унда тирсакларгача эди», яъни ё кафтларгача.