حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، بِهَذِهِ الْقِصَّةِ قَالَ فَدُعِيَ الْيَوْمَ الثَّالِثَ فَلَمْ يُجِبْ وَحَصَبَ الرَّسُولَ .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ҳишом Қатодадан, у Саид ибн ал-Мусайябдан шу қиссани ривоят қилди. У айтди: У (Саид) учинчи куни чақирилди-ю, келмади ва элчига (кичик тош билан) тош отди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
ки, у наҳр (қурбонлик) кунидан кейинги уч кун ичида Жамраларга пиёда бориб-келар эди ва Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилганини хабар берарди.
Учинчи азонни Усмон (розияллаҳу анҳу) Мадина аҳли кўпайганида буюрди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг биттадан бошқа муаззини йўқ эди ва жума куни азон имом ўтирган вақтда бўларди.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Сафийяни олганида унинг ёнида уч кун қолди. У тҳаййиб (эри ўтган аёл) эди.
ки, унинг эри уни уч (талоқ) билан талоқ қилди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга нафақа ҳам, турар жой ҳам қарор қилмадилар.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уч кун рўза тутишга буюрардилар: биринчи пайшанба, душанба ва душанба.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга майиз ивитилар ва у (Расулуллаҳ) уни ўша куни, эртаси куни ва индини учинчи кун кечигача ичардилар, сўнгра уни хизматкорга ичиришга ёки тўкиб ташлашга буюрардилар.