حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مُحَارِبِ بْنِ دِثَارٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ نَحَرَ جَزُورًا أَوْ بَقَرَةً .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Вакиъ Шуъбадан, у Муҳориб ибн Дисордан, у Жобирдан ривоят қилди. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганларида бир туя ёки сигир сўйдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
ки), Абдуллаҳ ибн Умар унга хабар беришича, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозгоҳда (қурбонликни) сўяр ёки бўғиз қилар эдилар.
ки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қибла деворида сўлак ёки балғам кўриб, уни ишқалаб (тозалаб) ташладилар.
ки), Абдуллаҳ унга хабар бердики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозгоҳда (қурбонлик ҳайвонини) сўяр ёки наҳр қилар эдилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида одамлар фитр садақаси учун бир сў арпа ёки хурмо, ёки қобиқсиз арпа, ёки майиз чиқарардилар.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сўзларида тартил ёки тарсил (сўзларни шошилмай, равон ва дона-дона айтиш) бор эди.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир амир ёки сарийя юборганларида, уни чақириб, унга тавсия қилардилар. Ва у ҳадисни Суфённинг ҳадиси маъносида ривоят қилди.