حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى أَبُو الأَصْبَغِ الْحَرَّانِيُّ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ - عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ وَقَعَتْ جُوَيْرِيَةُ بِنْتُ الْحَارِثِ بْنِ الْمُصْطَلِقِ فِي سَهْمِ ثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ أَوِ ابْنِ عَمٍّ لَهُ فَكَاتَبَتْ عَلَى نَفْسِهَا وَكَانَتِ امْرَأَةً مَلاَّحَةً تَأْخُذُهَا الْعَيْنُ - قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها - فَجَاءَتْ تَسْأَلُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي كِتَابَتِهَا فَلَمَّا قَامَتْ عَلَى الْبَابِ فَرَأَيْتُهَا كَرِهْتُ مَكَانَهَا وَعَرَفْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَيَرَى مِنْهَا مِثْلَ الَّذِي رَأَيْتُ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا جُوَيْرِيَةُ بِنْتُ الْحَارِثِ وَإِنَّمَا كَانَ مِنْ أَمْرِي مَا لاَ يَخْفَى عَلَيْكَ وَإِنِّي وَقَعْتُ فِي سَهْمِ ثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ وَإِنِّي كَاتَبْتُ عَلَى نَفْسِي فَجِئْتُكَ أَسْأَلُكَ فِي كِتَابَتِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَهَلْ لَكِ إِلَى مَا هُوَ خَيْرٌ مِنْهُ " . قَالَتْ وَمَا هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " أُؤَدِّي عَنْكِ كِتَابَتَكِ وَأَتَزَوَّجُكِ " . قَالَتْ قَدْ فَعَلْتُ قَالَتْ فَتَسَامَعَ - تَعْنِي النَّاسَ - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ تَزَوَّجَ جُوَيْرِيَةَ فَأَرْسَلُوا مَا فِي أَيْدِيهِمْ مِنَ السَّبْىِ فَأَعْتَقُوهُمْ وَقَالُوا أَصْهَارُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا رَأَيْنَا امْرَأَةً كَانَتْ أَعْظَمَ بَرَكَةً عَلَى قَوْمِهَا مِنْهَا أُعْتِقَ فِي سَبَبِهَا مِائَةُ أَهْلِ بَيْتٍ مِنْ بَنِي الْمُصْطَلِقِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا حُجَّةٌ فِي أَنَّ الْوَلِيَّ هُوَ يُزَوِّجُ نَفْسَهُ .
Бизга Абдулазиз ибн Яҳё Абу ал-Асбағ ал-Ҳарроний ривоят қилди, менга Муҳаммад, яъни ибн Салама, Ибн Ишоқдан, у Муҳаммад ибн Жаъфар ибн аз-Зубайрдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилдики, деди: Жувайрия бинт ал-Ҳорис ибн ал-Мусталиқ Собит ибн Қайс ибн Шаммоснинг ёки унинг бир амакиваччасининг улушига тушди, сўнг ўзи (озодлик учун) китобат қилди. У гўзал, кўз иладиган (эътибор тортадиган) аёл эди. Оиша розияллаҳу анҳо деди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига китобати борасида сўраб келди. У эшик олдида турганда, мен уни кўриб, унинг (у ерда) туришини ёқтирмадим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан мен кўрган нарсамнинг мислини кўришини билдим. У: «Ё Расулуллаҳ, мен Жувайрия бинт ал-Ҳорисман, менинг ишим сизга махфий бўлмаган нарса эди. Мен Собит ибн Қайс ибн Шаммоснинг улушига тушдим ва ўз нафсим устида китобат қилдим, сизга китобатим борасида сўраб келдим» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бундан-да яхшироқ нарсага (кўнасанми)?» дедилар. У: «У нима, ё Расулуллаҳ?» деди. (Расулуллаҳ): «Китобатингни сенинг ўрнингга адо этаман ва сенга уйланаман» дедилар. У: «Бунга кўндим» деди. (Оиша) деди: Сўнг одамлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Жувайрияга уйланганларини эшитишиб, қўлларидаги асирларни (қўйиб) юбордилар ва уларни озод қилдилар ва: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қайнонимлари› дедилар. Биз қавмига ундан кўра баракали бўлган аёлни кўрмадик: унинг сабабидан Банул-Мусталиқдан юз хонадон озод қилинди. Абу Довуд айтди: Бу валийнинг ўзи ўзини (яъни ўз қарамоғидагини) уйлантиришига ҳужжатдир.