حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبَانُ، - يَعْنِي الْعَطَّارَ - حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَعْتَقَ شَقِيصًا فِي مَمْلُوكِهِ فَعَلَيْهِ أَنْ يُعْتِقَهُ كُلَّهُ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ وَإِلاَّ اسْتُسْعِيَ الْعَبْدُ غَيْرَ مَشْقُوقٍ عَلَيْهِ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Абон, яъни ал-Аттор, ривоят қилди, бизга Қатода ан-Назр ибн Анасдан, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким ўз қулидан бир ҳиссасини озод қилса, агар моли бўлса, уни бутунлай озод қилиш унга вожибдир; акс ҳолда қул (қолган баҳо учун) ўзига оғирлик туширилмаган ҳолда ишлатиб (ҳақи тўлдирилади)» дедилар.