حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ رَوْحِ بْنِ خُلَيْدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَالِدٍ، - يَعْنِي الْوَهْبِيَّ - حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ دَلْهَمٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْمُحَبَّقِ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ نَاسٌ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ يَا أَبَا ثَابِتٍ قَدْ نَزَلَتِ الْحُدُودُ لَوْ أَنَّكَ وَجَدْتَ مَعَ امْرَأَتِكَ رَجُلاً كَيْفَ كُنْتَ صَانِعًا قَالَ كُنْتُ ضَارِبَهُمَا بِالسَّيْفِ حَتَّى يَسْكُتَا أَفَأَنَا أَذْهَبُ فَأَجْمَعُ أَرْبَعَةَ شُهَدَاءَ فَإِلَى ذَلِكَ قَدْ قَضَى الْحَاجَةَ . فَانْطَلَقُوا فَاجْتَمَعُوا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَمْ تَرَ إِلَى أَبِي ثَابِتٍ قَالَ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَفَى بِالسَّيْفِ شَاهِدًا " . ثُمَّ قَالَ " لاَ لاَ أَخَافُ أَنْ يَتَتَايَعَ فِيهَا السَّكْرَانُ وَالْغَيْرَانُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَى وَكِيعٌ أَوَّلَ هَذَا الْحَدِيثِ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ دَلْهَمٍ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ حُرَيْثٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْمُحَبَّقِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . وَإِنَّمَا هَذَا إِسْنَادُ حَدِيثِ ابْنِ الْمُحَبَّقِ أَنَّ رَجُلاً وَقَعَ عَلَى جَارِيَةِ امْرَأَتِهِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْفَضْلُ بْنُ دَلْهَمٍ لَيْسَ بِالْحَافِظِ كَانَ قَصَّابًا بِوَاسِطَ .
Бизга Муҳаммад ибн Авф ат-Тоий ривоят қилди, бизга ар-Рабиъ ибн Равҳ ибн Хулайд ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Холид — яъни ал-Ваҳбий — ривоят қилди, бизга ал-Фазл ибн Далҳам ал-Ҳасандан, у Салама ибн ал-Муҳаббақдан, у Убода ибн Сомитдан, у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламдан ушбу ҳадисни ривоят қилди. Шунда одамлар Саъд ибн Убодага дедилар: «Эй Абу Собит, ҳадлар нозил бўлди. Агар сен хотининг билан бирга бир эркакни топиб қолсанг, нима қилар эдинг?» У деди: «Мен иккаласини жим қолгунча қилич билан урардим. Ё мен бориб тўртта гувоҳ тўплайманми? Шунгача эса у ўз ишини битириб бўлган бўлади». Улар кетиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида тўпланиб дедилар: «Эй Расулуллаҳ, Абу Собитнинг шундай-шундай деганини кўрмадингизми?» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Қиличнинг ўзи гувоҳ бўлишга етарли». Сўнг деди: «Йўқ, йўқ! Мен маст ва рашкчининг бунда ҳаддан ошиб кетишидан қўрқаман». Абу Довуд деди: Вакиъ бу ҳадиснинг бошини ал-Фазл ибн Далҳамдан, у ал-Ҳасандан, у Қабиса ибн Ҳуррайсдан, у Салама ибн ал-Муҳаббақдан, у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. Бу эса аслида Ибн ал-Муҳаббақнинг ‹Бир киши хотинининг чўрисига яқинлашиб қолди› деган ҳадисининг иснодидир. Абу Довуд деди: ал-Фазл ибн Далҳам ҳофиз (мустаҳкам) эмас, у Воситда қассоб эди.