حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ عُمَرَ، - يَعْنِي ابْنَ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه خَطَبَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ فِيمَا أَنْزَلَ عَلَيْهِ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا وَرَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا مِنْ بَعْدِهِ وَإِنِّي خَشِيتُ - إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ الزَّمَانُ - أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ مَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ تَعَالَى فَالرَّجْمُ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا كَانَ مُحْصَنًا إِذَا قَامَتِ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ حَمْلٌ أَوِ اعْتِرَافٌ وَايْمُ اللَّهِ لَوْلاَ أَنْ يَقُولَ النَّاسُ زَادَ عُمَرُ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ لَكَتَبْتُهَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга аз-Зуҳрий Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утбадан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан ривоят қилдики, Умар — яъни ибн ал-Хаттоб — розияллаҳу анҳу хутба қилиб деди: «Албатта Аллаҳ Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳақ билан юборди ва унга Китобни нозил қилди. Унга нозил қилинган нарсалар орасида тошбўрон (ражм) ояти бор эди. Биз уни ўқидик, уни англаб олдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (зинокорни) тошбўрон қилди, биз ҳам ундан кейин тошбўрон қилдик. Мен, агар одамларга замон узайиб кетса, бирор айтгувчи ‹Биз Аллаҳнинг Китобида тошбўрон оятини топмаяпмиз› деб, Аллаҳ таоло нозил қилган бир фарзни тарк этиб, адашиб кетишларидан қўрқдим. Тошбўрон — муҳсан (турмуш кўрган) бўлгани ҳолда зино қилган эркак ва аёлларга, агар далил-исбот қойим бўлса ёки ҳомиладорлик бўлса ёки иқрор бўлса, ҳақдир. Аллаҳга қасамки, агар одамлар ‹Умар Аллаҳ азза ва жалланинг Китобига (бир нарса) қўшди› демасалариди, мен уни (оятни) ёзиб қўйган бўлардим».