حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ نُعَيْمِ بْنِ هَزَّالٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ مَاعِزُ بْنُ مَالِكٍ يَتِيمًا فِي حِجْرِ أَبِي . فَأَصَابَ جَارِيَةً مِنَ الْحَىِّ فَقَالَ لَهُ أَبِي ائْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبِرْهُ بِمَا صَنَعْتَ لَعَلَّهُ يَسْتَغْفِرُ لَكَ وَإِنَّمَا يُرِيدُ بِذَلِكَ رَجَاءَ أَنْ يَكُونَ لَهُ مَخْرَجًا فَأَتَاهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي زَنَيْتُ فَأَقِمْ عَلَىَّ كِتَابَ اللَّهِ . فَأَعْرَضَ عَنْهُ فَعَادَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي زَنَيْتُ فَأَقِمْ عَلَىَّ كِتَابَ اللَّهِ . حَتَّى قَالَهَا أَرْبَعَ مِرَارٍ . قَالَ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكَ قَدْ قُلْتَهَا أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فَبِمَنْ " . قَالَ بِفُلاَنَةَ . قَالَ " هَلْ ضَاجَعْتَهَا " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ " هَلْ بَاشَرْتَهَا " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ " هَلْ جَامَعْتَهَا " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَمَرَ بِهِ أَنْ يُرْجَمَ فَأُخْرِجَ بِهِ إِلَى الْحَرَّةِ . فَلَمَّا رُجِمَ فَوَجَدَ مَسَّ الْحِجَارَةِ جَزِعَ فَخَرَجَ يَشْتَدُّ فَلَقِيَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُنَيْسٍ وَقَدْ عَجَزَ أَصْحَابُهُ فَنَزَعَ لَهُ بِوَظِيفِ بَعِيرٍ فَرَمَاهُ بِهِ فَقَتَلَهُ ثُمَّ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هَلاَّ تَرَكْتُمُوهُ لَعَلَّهُ أَنْ يَتُوبَ فَيَتُوبَ اللَّهُ عَلَيْهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон ал-Анборий ривоят қилди, бизга Вакиъ Ҳишом ибн Саъддан ривоят қилди, у деди: Менга Язид ибн Нуъайм ибн Ҳаззол отасидан ривоят қилиб айтди: Моиз ибн Молик менинг отамнинг қарамоғидаги етим эди. У маҳалладаги бир чўрига (зино қилиб) яқинлашиб қолди. Отам унга деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бориб, қилган ишингни унга айтиб бер, балки у сенга истиғфор сўрар», — буни айтишдан у (отам) фақат унга бир чиқиш йўли бўлишини умид қиларди. У (Моиз) унинг олдига келиб деди: «Эй Расулуллаҳ, мен зино қилдим, менга Аллаҳнинг Китобини жорий қилинг». У ундан юз ўгирди. У яна келди ва деди: «Эй Расулуллаҳ, мен зино қилдим, менга Аллаҳнинг Китобини жорий қилинг». То буни тўрт марта айтгунча (шундай қилди). Соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Сен буни тўрт марта айтдинг, ким билан?» У деди: «Фалон аёл билан». У деди: «Сен у билан ётдингми?» У деди: «Ҳа». У деди: «Унга тегдингми?» У деди: «Ҳа». У деди: «У билан жимаъ қилдингми?» У деди: «Ҳа». Шунда у уни тошбўрон қилишни буюрди ва у Ҳаррага олиб чиқилди. Тошбўрон қилинганда, тошларнинг тегишини сезиб, жазавага тушди, қочиб чопиб кетди. Шериклари ундан ожиз қолганида, унга Абдуллаҳ ибн Унайс дуч келди ва унга бир туянинг оёқ суягини суғуриб олиб отди ва уни ўлдирди. Сўнг Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб буни унга айтди. У деди: «Уни ўз ҳолига қўйсангиз бўлмасмиди, балки у тавба қилар ва Аллаҳ унинг тавбасини қабул қиларди».