حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ الثَّقَفِيُّ، وَمَالِكُ بْنُ عَبْدِ الْوَاحِدِ الْمِسْمَعِيُّ، - وَهَذَا حَدِيثُهُ - أَنَّ ابْنَ أَبِي عَدِيٍّ، حَدَّثَهُمْ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ لَمَّا نَزَلَ عُذْرِي قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَذَكَرَ ذَاكَ وَتَلاَ - تَعْنِي الْقُرْآنَ - فَلَمَّا نَزَلَ مِنَ الْمِنْبَرِ أَمَرَ بِالرَّجُلَيْنِ وَالْمَرْأَةِ فَضُرِبُوا حَدَّهُمْ .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ас-Сақафий ва Молик ибн Абдулвоҳид ал-Мисмаий — бу унинг ҳадиси — ривоят қилди: Ибн Абу Адий уларга Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Бакрдан, у Амрадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилди: У айтди: Менинг узрим (покланганлигим ҳақида оят) нозил бўлганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам минбарга чиқиб, буни зикр қилди ва — яъни Қуръанни — тиловат қилди. Минбардан тушгач, икки эркак ва бир аёлга буюрди, улар ҳадлари билан урилдилар.