حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عَبَّادٍ، قَالَ انْطَلَقْتُ أَنَا وَالأَشْتَرُ، إِلَى عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقُلْنَا هَلْ عَهِدَ إِلَيْكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا لَمْ يَعْهَدْهُ إِلَى النَّاسِ عَامَّةً قَالَ لاَ إِلاَّ مَا فِي كِتَابِي هَذَا - قَالَ مُسَدَّدٌ قَالَ - فَأَخْرَجَ كِتَابًا - وَقَالَ أَحْمَدُ كِتَابًا مِنْ قِرَابِ سَيْفِهِ - فَإِذَا فِيهِ " الْمُؤْمِنُونَ تَكَافَأُ دِمَاؤُهُمْ وَهُمْ يَدٌ عَلَى مَنْ سِوَاهُمْ وَيَسْعَى بِذِمَّتِهِمْ أَدْنَاهُمْ أَلاَ لاَ يُقْتَلُ مُؤْمِنٌ بِكَافِرٍ وَلاَ ذُو عَهْدٍ فِي عَهْدِهِ مَنْ أَحْدَثَ حَدَثًا فَعَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَحْدَثَ حَدَثًا أَوْ آوَى مُحْدِثًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ " . قَالَ مُسَدَّدٌ عَنِ ابْنِ أَبِي عَرُوبَةَ فَأَخْرَجَ كِتَابًا .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Мусаддад ривоят қилдилар, иккаласи: «Бизга Яҳё ибн Саъид ривоят қилди», дедилар. Бизга Саъид ибн Абу Аруба хабар берди, у Қатодадан, у Ҳасандан, у Қайс ибн Аббоддан ривоят қилиб деди: Мен ва Аштар Али алайҳис-саломнинг олдига жўнадик ва: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга одамларнинг умумига аҳд қилмаган бирор нарсани аҳд қилдиларми?», дедик. У: «Йўқ, фақат мана шу китобимдаги нарсадан бошқа», деди. Мусаддад деди: У бир китобни чиқарди. Аҳмад эса: «Қилич қинидан бир китобни», деди. Унда шундай ёзилган эди: «Мўминларнинг қонлари тенг, улар ўзларидан бошқаларга қарши бир қўл (бир-бирига ёрдамчи)дирлар ва уларнинг энг пасти ҳам уларнинг зимматига (аҳдига) кўра иш юритади. Огоҳ бўлинглар, мўмин кофир учун, аҳдли киши эса аҳди даврида ўлдирилмайди. Ким бирор жиноят (қотиллик) қилса, у ўзининг зиддига (масъулдир) ва ким бирор жиноят қилса ёки жиноятчини паноҳ берса, унга Аллаҳнинг, малоикаларнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлади». Мусаддад Ибн Абу Арубадан: «У бир китобни чиқарди», деди.