حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، بِمِثْلِ هَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ قَالَ : " إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا وُضِعَ فِي قَبْرِهِ وَتَوَلَّى عَنْهُ أَصْحَابُهُ إِنَّهُ لَيَسْمَعُ قَرْعَ نِعَالِهِمْ، فَيَأْتِيهِ مَلَكَانِ فَيَقُولاَنِ لَهُ " . فَذَكَرَ قَرِيبًا مِنْ حَدِيثِ الأَوَّلِ قَالَ فِيهِ : " وَأَمَّا الْكَافِرُ وَالْمُنَافِقُ فَيَقُولاَنِ لَهُ " . زَادَ : " الْمُنَافِقُ " . وَقَالَ : " يَسْمَعُهَا مَنْ يَلِيهِ غَيْرَ الثَّقَلَيْنِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб шу исноднинг мисли билан, шунга ўхшашини ривоят қилди. У деди: «Албатта, банда қабрига қўйилиб, шериклари ундан юз ўгириб кетганда, у уларнинг оёқ кийимлари тақиллашини эшитади. Шунда унинг олдига икки малоика келиб, унга айтадилар» — ва у биринчи ҳадисга яқин нарсани зикр қилди. Унда: «Кофир ва мунофиққа келсак, улар унга айтадилар» деди ва ‹мунофиқ› сўзини зиёда қилди. Ва: «Уни унга яқин бўлган, икки сақалайтдан бошқа киши эшитади» деди.