حَدَّثَنَا عَيَّاشٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، قَالَ وَقَالَ لِي خَلِيفَةُ حَدَّثَنَا ابْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْعَبْدُ إِذَا وُضِعَ فِي قَبْرِهِ، وَتُوُلِّيَ وَذَهَبَ أَصْحَابُهُ حَتَّى إِنَّهُ لَيَسْمَعُ قَرْعَ نِعَالِهِمْ، أَتَاهُ مَلَكَانِ فَأَقْعَدَاهُ فَيَقُولاَنِ لَهُ مَا كُنْتَ تَقُولُ فِي هَذَا الرَّجُلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ أَشْهَدُ أَنَّهُ عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ. فَيُقَالُ انْظُرْ إِلَى مَقْعَدِكَ مِنَ النَّارِ، أَبْدَلَكَ اللَّهُ بِهِ مَقْعَدًا مِنَ الْجَنَّةِ ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَيَرَاهُمَا جَمِيعًا ـ وَأَمَّا الْكَافِرُ ـ أَوِ الْمُنَافِقُ ـ فَيَقُولُ لاَ أَدْرِي، كُنْتُ أَقُولُ مَا يَقُولُ النَّاسُ. فَيُقَالُ لاَ دَرَيْتَ وَلاَ تَلَيْتَ. ثُمَّ يُضْرَبُ بِمِطْرَقَةٍ مِنْ حَدِيدٍ ضَرْبَةً بَيْنَ أُذُنَيْهِ، فَيَصِيحُ صَيْحَةً يَسْمَعُهَا مَنْ يَلِيهِ إِلاَّ الثَّقَلَيْنِ ".
Айёш бизга айтди: Абдул-Аъло бизга айтди: Саъид бизга айтди: У деди: Менга Халифа ҳам айтди: Ибн Зурайъ бизга айтди: Саъид бизга айтди, Қатодадан, у Анас розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Банда қабрига қўйилиб, (яқинлари) ундан юз ўгириб кетганида, ҳатто у (банда) уларнинг оёқ кийимларининг товушини эшитиб турар (экан), унга икки малоика келиб, уни ўтқазади ва: ‹Сен бу киши — Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида нима дер эдинг?› дейди. У: ‹Мен у Аллаҳнинг бандаси ва расули эканига гувоҳлик бераман› дейди. Унга: ‹Дўзахдан бўлган жойингга қара, Аллаҳ уни сенга жаннатдан бўлган жойга алмаштирди› дейилади — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: У иккаласини бирга кўради. Кофир — ёки мунофиқ — эса: ‹Билмайман, мен одамлар айтганни айтар эдим› дейди. Унга: ‹Билмадинг ва (Қуръан) ўқимадинг› дейилади. Сўнг унинг икки қулоги орасига темир болға билан бир зарба урилади, у шундай қаттиқ қичқиради-ки, уни икки оғир (жинслар — одам ва жин)дан бошқа яқинидаги ҳар бир нарса эшитади» дедилар.