حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، عَنْ مُسْلِمٍ، - يَعْنِي ابْنَ زِيَادٍ - قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَالَ حِينَ يُصْبِحُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ أُشْهِدُكَ وَأُشْهِدُ حَمَلَةَ عَرْشِكَ وَمَلاَئِكَتَكَ وَجَمِيعَ خَلْقِكَ أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ إِلاَّ غُفِرَ لَهُ مَا أَصَابَ فِي يَوْمِهِ ذَلِكَ مِنْ ذَنْبٍ وَإِنْ قَالَهَا حِينَ يُمْسِي غُفِرَ لَهُ مَا أَصَابَ تِلْكَ اللَّيْلَةَ " .
Бизга Амр ибн Усмон ривоят қилди, бизга Бақийя Муслимдан — яъни ибн Зиёддан — ривоят қилди, у деди: Мен Анас ибн Моликни шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Ким эрталаб: Аллаҳумма инний асбаҳту ушъҳидука ва ушъҳиду ҳамалата аршика ва малааикатака ва жамия холқика аннака анталлаҳу лаа илааҳа иллаа анта ваҳдака лаа шарийка лака ва анна муҳаммадан абдука ва росуулук (Эй Аллаҳ, мен тонгга чиқиб Сени гувоҳ қиламан, аршинг кўтарувчиларини, малоикаларингни ва барча махлуқотингни гувоҳ қиламан: албатта Сен Аллаҳсан, Сендан ўзга илойҳ йўқ, Сен ягонасан, шеригинг йўқ, ва Муҳаммад Сенинг банда ва расулингдир) деса, ўша кунида унга етган гуноҳ кечирилади. Агар уни кечқурун айтса, ўша кечада унга етган (гуноҳ) кечирилади.»