حَدَّثَنَا ابْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ، حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ، قَالَ كَانَ أَبُو ذَرٍّ يَقُولُ مَنْ قَالَ حِينَ يُصْبِحُ اللَّهُمَّ مَا حَلَفْتُ مِنْ حَلِفٍ أَوْ قُلْتُ مِنْ قَوْلٍ أَوْ نَذَرْتُ مِنْ نَذْرٍ فَمَشِيئَتُكَ بَيْنَ يَدَىْ ذَلِكَ كُلِّهِ مَا شِئْتَ كَانَ وَمَا لَمْ تَشَأْ لَمْ يَكُنِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَتَجَاوَزْ لِي عَنْهُ اللَّهُمَّ فَمَنْ صَلَّيْتَ عَلَيْهِ فَعَلَيْهِ صَلاَتِي وَمَنْ لَعَنْتَ فَعَلَيْهِ لَعْنَتِي كَانَ فِي اسْتِثْنَاءٍ يَوْمَهُ ذَلِكَ أَوْ قَالَ ذَلِكَ الْيَوْمَ .
Бизга ибн Муъоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Масъудий ривоят қилди, бизга Қосим ривоят қилди, у деди: Абу Зарр дерди: Ким тонгга кирганда: «Аллаҳумма, ма ҳалафту мин ҳалифин ав қулту мин қавлин ав назарту мин назрин, фа-машиъатука байна ядай залика куллиҳи, ма шиъта кана ва ма лам ташаъ лам якун. Аллаҳумма-ғфир ли ва тажаваз ли анҳу. Аллаҳумма, фа-ман соллайта алайҳи фа-алайҳи солати, ва ман лаъанта фа-алайҳи лаънати (Эй Аллаҳ, мен қасам ичган ҳар бир қасам, айтган ҳар бир сўз, атаган ҳар бир назр — Сенинг ироданг уларнинг барчасидан устундир, Сен хоҳлаган нарса бўлди, хоҳламаганинг бўлмади. Эй Аллаҳ, мени мағфират қил ва ундан ўтиб юбор. Эй Аллаҳ, Сен кимга салавот айтсанг, унга менинг ҳам салавотим бўлсин, кимни лаънатласанг, унга менинг ҳам лаънатим бўлсин)» деса — ўша кунидан истисно қилинган бўлади ёки: ўша куни деди.