حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مَوْدُودٍ، عَمَّنْ سَمِعَ أَبَانَ بْنَ عُثْمَانَ، يَقُولُ سَمِعْتُ عُثْمَانَ، - يَعْنِي ابْنَ عَفَّانَ - يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ قَالَ بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لاَ يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَىْءٌ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاءِ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَمْ تُصِبْهُ فَجْأَةُ بَلاَءٍ حَتَّى يُصْبِحَ وَمَنْ قَالَهَا حِينَ يُصْبِحُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَمْ تُصِبْهُ فَجْأَةُ بَلاَءٍ حَتَّى يُمْسِيَ " . قَالَ فَأَصَابَ أَبَانَ بْنَ عُثْمَانَ الْفَالِجُ فَجَعَلَ الرَّجُلُ الَّذِي سَمِعَ مِنْهُ الْحَدِيثَ يَنْظُرُ إِلَيْهِ فَقَالَ لَهُ مَا لَكَ تَنْظُرُ إِلَىَّ فَوَاللَّهِ مَا كَذَبْتُ عَلَى عُثْمَانَ وَلاَ كَذَبَ عُثْمَانُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنَّ الْيَوْمَ الَّذِي أَصَابَنِي فِيهِ مَا أَصَابَنِي غَضِبْتُ فَنَسِيتُ أَنْ أَقُولَهَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, бизга Абу Мавдуд ривоят қилди, Абон ибн Усмондан эшитган кишидан, у: Мен Усмон — яъни ибн Аффон — дан эшитдим, у: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитдим, у киши: «Ким ‹Бисмиллаҳил-лази ло язурру маъасмиҳи шайъун фил-арзи ва ло фис-самаи ва Ҳувас-самиъул-алим (Исми ила ер ва осмонда ҳеч нарса зарар етказа олмайдиган, Эшитувчи, Билувчи Аллаҳнинг номи билан)› деб уч марта айтса, кечгача унга тўсатдан бало етмайди, ким уни тонгда уч марта айтса, кечгача унга тўсатдан бало етмайди» дерди, деди. У деди: Сўнг Абон ибн Усмонни фалаж (шол) тутди ва ундан ҳадисни эшитган киши унга қарай бошлади. Шунда Абон унга: Нега менга қарайсан? Валлаҳи, мен Усмонга нисбатан ёлғон сўзламадим, Усмон ҳам Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга нисбатан ёлғон сўзламади, лекин менга етган нарса етган куни жаҳлим чиқиб, уни айтишни унутган эдим, деди.