حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ يِسَافٍ، قَالَ كُنَّا نُزُولاً فِي دَارِ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ وَفِينَا شَيْخٌ فِيهِ حِدَّةٌ وَمَعَهُ جَارِيَةٌ فَلَطَمَ وَجْهَهَا فَمَا رَأَيْتُ سُوَيْدًا أَشَدَّ غَضَبًا مِنْهُ ذَاكَ الْيَوْمَ قَالَ عَجَزَ عَلَيْكَ إِلاَّ حُرُّ وَجْهِهَا لَقَدْ رَأَيْتُنَا سَابِعَ سَبْعَةٍ مِنْ وَلَدِ مُقَرِّنٍ وَمَا لَنَا إِلاَّ خَادِمٌ فَلَطَمَ أَصْغَرُنَا وَجْهَهَا فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعِتْقِهَا .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Фудайл ибн Иёд Ҳусайндан, у Ҳилол ибн Ясофдан ривоят қилди. У деди: Биз Сувайд ибн Муқарриннинг уйида меҳмон бўлиб турган эдик. Орамизда жаҳли тез бир чол бор эди, унинг бир чўриси (қиз хизматкори) бор эди. У унинг юзига шапалоқ урди. Мен Сувайдни ўша кунидагидек ғазабга тўлганини кўрмаганман. У деди: «Фақат унинг юзигина қолдими сенга (уришга)? Бизни — Муқарриннинг фарзандларининг еттинчисини — кўрганман, бизнинг биттагина хизматкоримиздан бошқа ҳеч нарсамиз йўқ эди. Бизнинг энг кичигимиз унинг юзига шапалоқ урди, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни уни озод қилишимизга буюрдилар».