حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ، يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُسَوِّينَا فِي الصُّفُوفِ كَمَا يُقَوَّمُ الْقِدْحُ حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنْ قَدْ أَخَذْنَا ذَلِكَ عَنْهُ وَفَقِهْنَا أَقْبَلَ ذَاتَ يَوْمٍ بِوَجْهِهِ إِذَا رَجُلٌ مُنْتَبِذٌ بِصَدْرِهِ فَقَالَ " لَتُسَوُّنَّ صُفُوفَكُمْ أَوْ لَيُخَالِفَنَّ اللَّهُ بَيْنَ وُجُوهِكُمْ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил, бизга Ҳаммод, Симок ибн Ҳарбдан ривоят қилдики, у деди: Мен Нуъмон ибн Баширнинг шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни сафларда худди ўқ тўғрилангани каби тўғрилар эдилар. Ниҳоят, биз буни ундан ўрганиб, англаб етган деб ўйлаганларида, бир куни юзлари билан ўгирилдилар ва бир кишининг кўкраги (сафдан) чиқиб турганини кўриб дедилар: «Албатта сафларингизни тўғрилайсизлар, акс ҳолда Аллаҳ юзларингизни бир-бирига мухолиф қилиб қўяди.»