أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ عَوْفٍ، عَنْ يَزِيدَ الْفَارِسِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، قَالَ قُلْتُ لِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ مَا حَمَلَكُمْ أَنْ عَمَدْتُمْ، إِلَى بَرَاءَةَ وَهِيَ مِنَ الْمِئِينَ وَإِلَى الأَنْفَالِ وَهِيَ مِنَ الْمَثَانِي فَجَعَلْتُمُوهُمَا فِي السَّبْعِ الطُّوَلِ وَلَمْ تَكْتُبُوا بَيْنَهُمَا سَطْرَ { بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ } قَالَ عُثْمَانُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِمَّا يَنْزِلُ عَلَيْهِ الآيَاتُ فَيَدْعُو بَعْضَ مَنْ كَانَ يَكْتُبُ لَهُ وَيَقُولُ لَهُ " ضَعْ هَذِهِ الآيَةَ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا " . وَتَنْزِلُ عَلَيْهِ الآيَةُ وَالآيَتَانِ فَيَقُولُ مِثْلَ ذَلِكَ وَكَانَتِ الأَنْفَالُ مِنْ أَوَّلِ مَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَتْ بَرَاءَةُ مِنْ آخِرِ مَا نَزَلَ مِنَ الْقُرْآنِ وَكَانَتْ قِصَّتُهَا شَبِيهَةً بِقِصَّتِهَا فَظَنَنْتُ أَنَّهَا مِنْهَا فَمِنْ هُنَاكَ وَضَعْتُهُمَا فِي السَّبْعِ الطُّوَلِ وَلَمْ أَكْتُبْ بَيْنَهُمَا سَطْرَ { بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ } .
Бизга Амр ибн Авн хабар берди, бизга Ҳушайм хабар берди, у Авфдан, у Язид ал-Форисийдан ривоят қилди. У деди: Мен ибн Аббоснинг шундай деяётганини эшитдим: Мен Усмон ибн Аффонга дедим: Сизларни нима ундади-ки, Бароа (Тавба) сураси — у юзталиклардан, Анфол сураси эса масонидан бўла туриб — иккаласини этти узун сура ичига қўйдингиз ва иккиси орасида ‹Бисмиллаҳир-Раҳмонир-Раҳим› сатрини ёзмадингиз? Усмон деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга оятлар нозил бўлганда, унга ёзадиганлардан бирини чақирар ва унга: «Бу оятни шу-шу нарса зикр қилинадиган сурага қўй» дерди. Унга бир оят ёки икки оят нозил бўлар ва шундай дерди. Анфол унга Мадинада нозил қилинган дастлабкилардан эди, Бароа эса Қуръандан нозил бўлган охиргилардан эди ва унинг қиссаси унинг қиссасига ўхшаш эди. Бас, мен уни ундан деб гумон қилдим, шу сабабдан иккаласини этти узун сура ичига қўйдим ва иккиси орасида ‹Бисмиллаҳир-Раҳмонир-Раҳим› сатрини ёзмадим.