حَدَّثَنَا تَمِيمُ بْنُ الْمُنْتَصِرِ، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ، - يَعْنِي ابْنَ يُوسُفَ - عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا لاَ نَدْرِي مَا نَقُولُ إِذَا جَلَسْنَا فِي الصَّلاَةِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ عَلِمَ فَذَكَرَ نَحْوَهُ . قَالَ شَرِيكٌ وَحَدَّثَنَا جَامِعٌ، - يَعْنِي ابْنَ شَدَّادٍ - عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، بِمِثْلِهِ قَالَ وَكَانَ يُعَلِّمُنَا كَلِمَاتٍ وَلَمْ يَكُنْ يُعَلِّمُنَاهُنَّ كَمَا يُعَلِّمُنَا التَّشَهُّدَ " اللَّهُمَّ أَلِّفْ بَيْنَ قُلُوبِنَا وَأَصْلِحْ ذَاتَ بَيْنِنَا وَاهْدِنَا سُبُلَ السَّلاَمِ وَنَجِّنَا مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَجَنِّبْنَا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَبَارِكْ لَنَا فِي أَسْمَاعِنَا وَأَبْصَارِنَا وَقُلُوبِنَا وَأَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ وَاجْعَلْنَا شَاكِرِينَ لِنِعْمَتِكَ مُثْنِينَ بِهَا قَابِلِيهَا وَأَتِمَّهَا عَلَيْنَا " .
Бизга Тамим ибн Мунтасир ривоят қилди, бизга Ишоқ, яъни ибн Юсуф, Шарийкдан, у Абу Ишоқдан, у Абу Аҳвасдан, у Абдуллаҳдан хабар берди. У айтди: Биз намозда ўтирганимизда нима дейишимизни билмас эдик, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эса билган эдилар — сўнг шунга ўхшашини зикр қилди. Шарийк айтди: Ва бизга Жомиъ, яъни ибн Шаддод, Абу Воилдан, у Абдуллаҳдан худди шундай ривоят қилди. У айтди: У бизга баъзи калималарни ўргатарди, лекин уларни ташаҳҳудни ўргатгани каби ўргатмас эди: «Аллаҳумма, қалбларимизни жамлагин, орамизни ислоҳ қилгин, бизни саломатлик йўлларига ҳидоят қилгин, зулматлардан нурга чиқаргин, ошкор ва яширин фаҳш ишлардан бизни йироқ қилгин, эшитишимизда, кўришларимизда, қалбларимизда, жуфтларимизда ва зурриётларимизда бизга барака бергин, тавбамизни қабул қилгин, албатта Сен тавбаларни қабул қилувчи, раҳмлисан, бизни неъматингга шукр қилувчи, уни мақтаб эътироф этувчилардан қилгин ва уни бизга тўкис қилгин».