حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، - قَالَ ابْنُ عَوْفٍ وَرَأَيْتُهُ فِي أَصْلِ إِسْمَاعِيلَ - قَالَ حَدَّثَنِي ضَمْضَمٌ، عَنْ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِي مَالِكٍ، قَالَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ حَدِّثْنَا بِكَلِمَةٍ، نَقُولُهَا إِذَا أَصْبَحْنَا وَأَمْسَيْنَا وَاضْطَجَعْنَا فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَقُولُوا : اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنْتَ رَبُّ كُلِّ شَىْءٍ وَالْمَلاَئِكَةُ يَشْهَدُونَ أَنَّكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ فَإِنَّا نَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ أَنْفُسِنَا وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ وَشِرْكِهِ وَأَنْ نَقْتَرِفَ سُوءًا عَلَى أَنْفُسِنَا أَوْ نَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Авф ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди — ибн Авф деди: мен буни Исмоилнинг асл нусхасида кўрдим — у деди: менга Замзам ривоят қилди, Шурайҳдан, у Абу Моликдан ривоят қилди, у деди: улар: «Эй Расулуллаҳ, бизга бир калима ривоят қилинг, уни тонгда, кечда ва ётганимизда айтайлик» дедилар. Шунда у киши уларга айтишни буюрдики: «Аллаҳумма, фотирас-самавоти вал-арзи, олимал-ғайби ваш-шаҳадати, Анта роббу кулли шайъин, вал-малаикату яшҳадуна аннака ло илаҳа илла Анта, фа-инна наъузу бика мин шарри анфусина ва мин шарриш-шайтонир-рожими ва ширкиҳи, ва ан нақтарифа суъан ало анфусина ав нажурраҳу ила муслимин (Эй Аллаҳ, осмонлар ва ерни яратувчи, ғайб ва ошкорни билувчи, Сен ҳар бир нарсанинг Роббисан, малоикалар Сендан ўзга илоҳ йўқлигига гувоҳлик берадилар, биз нафсларимиз ёмонлигидан, қувилган шайтон ва унинг ширкидан, ўзимизга ёмонлик қилишимиздан ёки уни бирор мусулмонга тортишимиздан Сенга паноҳ тилаймиз).»