حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا حَبْلٌ مَمْدُودٌ بَيْنَ السَّارِيَتَيْنِ فَقَالَ " مَا هَذَا الْحَبْلُ ". قَالُوا هَذَا حَبْلٌ لِزَيْنَبَ فَإِذَا فَتَرَتْ تَعَلَّقَتْ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ، حُلُّوهُ، لِيُصَلِّ أَحَدُكُمْ نَشَاطَهُ، فَإِذَا فَتَرَ فَلْيَقْعُدْ ".
Абу Маъмар бизга айтди: Абдулворис бизга айтди, Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (масжидга) кирдилар, қарасалар икки устун орасида бир арқон тортилган эди. У зот: «Бу арқон нима?» дедилар. Улар: ‹Бу Зайнабнинг арқони, у (намозда) ҳолдан тойса, унга осилади› дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, уни ечинглар! Бирингиз тетик ҳолда намоз ўқисин, ҳолдан тойса, ўтирсин», дедилар.