حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنْتُ أُسَلِّمُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي الصَّلاَةِ فَيَرُدُّ عَلَىَّ، فَلَمَّا رَجَعْنَا سَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ وَقَالَ " إِنَّ فِي الصَّلاَةِ شُغْلاً ".
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба бизга айтди: Ибн Фузайл бизга айтди, Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳдан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — у зот намозда эканларида — салом берар эдим, у зот менга (саломни) қайтарар эдилар. Биз (Нажоший олдидан) қайтганимизда, мен у зотга салом бердим, у зот менга қайтармадилар ва: «Албатта намозда машғуллик бор», дедилар.