حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، سَمِعْتُ الأَشْعَثَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ يَهُودِيَّةً، دَخَلَتْ عَلَيْهَا، فَذَكَرَتْ عَذَابَ الْقَبْرِ، فَقَالَتْ لَهَا أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ. فَسَأَلَتْ عَائِشَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ عَذَابِ الْقَبْرِ فَقَالَ " نَعَمْ عَذَابُ الْقَبْرِ ". قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ فَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدُ صَلَّى صَلاَةً إِلاَّ تَعَوَّذَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ. زَادَ غُنْدَرٌ " عَذَابُ الْقَبْرِ حَقٌّ ".
Абдон бизга айтди: Отам менга хабар берди, Шуъбадан: Мен Ашъасни эшитди, у отасидан, у Масруқдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Бир яҳудий аёл унинг олдига кирди ва қабр азобини зикр қилди ва унга: ‹Аллаҳ сени қабр азобидан сақласин› деди. Оиша Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан қабр азоби ҳақида сўради. У зот: «Ҳа, қабр азоби (бор)» дедилар. Оиша розияллаҳу анҳо деди: Мен шундан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни бирор намоз ўқисалар, қабр азобидан (Аллаҳга) паноҳ тиламаган ҳолда кўрмадим. Ғундар зиёда қилди: «Қабр азоби ҳақдир».