حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ ابْنِ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِي أَيُّوبَ، رضى الله عنه أَنَّ رَجُلاً، قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبِرْنِي بِعَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ. قَالَ مَا لَهُ مَا لَهُ وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَرَبٌ مَالَهُ، تَعْبُدُ اللَّهَ، وَلاَ تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَتُقِيمُ الصَّلاَةَ، وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ، وَتَصِلُ الرَّحِمَ ". وَقَالَ بَهْزٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ، وَأَبُوهُ، عُثْمَانُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُمَا سَمِعَا مُوسَى بْنَ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِي أَيُّوبَ، بِهَذَا. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ أَخْشَى أَنْ يَكُونَ، مُحَمَّدٌ غَيْرَ مَحْفُوظٍ إِنَّمَا هُوَ عَمْرٌو.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Ибн Усмон ибн Абдуллаҳ ибн Мавҳабдан, у Мусо ибн Талҳадан, у Абу Айюб розияллаҳу анҳудан: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: ‹Менга мени жаннатга киритадиган бир амални айт› деди. (Баъзилар): ‹Унга нима бўлди, унга нима бўлди?› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Унинг ҳожати бор (шу сабабли сўради). Аллаҳга ибодат қиласан ва Унга ҳеч нарсани шерик қилмайсан, намозни барпо қиласан, закотни берасан ва қариндошлик (риштаси)ни улайсан» дедилар. Баҳз деди: Шуъба бизга айтди: Муҳаммад ибн Усмон ва отаси Усмон ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Иккаласи Мусо ибн Талҳадан, у Абу Айюбдан шуни эшитди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Мен ‹Муҳаммад› (деган рови номи) собит (маҳфуз) эмас бўлишидан қўрқаман, у фақат ‹Амр›дир.