حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَطْعَمَتِ الْمَرْأَةُ مِنْ بَيْتِ زَوْجِهَا غَيْرَ مُفْسِدَةٍ، لَهَا أَجْرُهَا، وَلَهُ مِثْلُهُ، وَلِلْخَازِنِ مِثْلُ ذَلِكَ، لَهُ بِمَا اكْتَسَبَ، وَلَهَا بِمَا أَنْفَقَتْ ".
Умар ибн Ҳафс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди, Шақиқдан, у Масруқдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аёл эрининг уйидан — бузувчи бўлмаган ҳолда — (кишини) таомлантирса, унга ўз ажри бор, унга (эрига) ҳам мисли (бор), (таомни) сақловчига ҳам шунга ўхшаш (бор). Унга (эрига) касб қилган нарсаси (сабабли), унга (аёлга) инфоқ қилган нарсаси (сабабли)» дедилар.