حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي مُزَرِّدٍ، عَنْ أَبِي الْحُبَابِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا مِنْ يَوْمٍ يُصْبِحُ الْعِبَادُ فِيهِ إِلاَّ مَلَكَانِ يَنْزِلاَنِ فَيَقُولُ أَحَدُهُمَا اللَّهُمَّ أَعْطِ مُنْفِقًا خَلَفًا، وَيَقُولُ الآخَرُ اللَّهُمَّ أَعْطِ مُمْسِكًا تَلَفًا ".
Исмоил бизга айтди: Биродарим менга айтди, Сулаймондан, у Муовия ибн Абу Музарриддан, у Абул-Ҳубобдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бандалар тонгга чиқадиган ҳар бир кун — албатта икки малоика тушади, бири: ‹Аллаҳим, инфоқ қилувчига (унинг сарфлагани) ўрнига (мол) бер›, бошқаси: ‹Аллаҳим, (мол)ни ушлаб (хасислик) қилувчига талаф (йўқотиш) бер› дейди» дедилар.