حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا فُتِحَ هَذَانِ الْمِصْرَانِ أَتَوْا عُمَرَ فَقَالُوا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدَّ لأَهْلِ نَجْدٍ قَرْنًا، وَهُوَ جَوْرٌ عَنْ طَرِيقِنَا، وَإِنَّا إِنْ أَرَدْنَا قَرْنًا شَقَّ عَلَيْنَا. قَالَ فَانْظُرُوا حَذْوَهَا مِنْ طَرِيقِكُمْ. فَحَدَّ لَهُمْ ذَاتَ عِرْقٍ.
Али ибн Муслим менга айтди: Абдуллаҳ ибн Нумайр бизга айтди: Убайдуллаҳ бизга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Бу икки шаҳар (Куфа ва Басра) фатҳ қилинганида, улар Умарнинг олдига келиб: ‹Эй амирул-мўминин, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Нажд аҳлига Қарнни ҳадд (мийқот) қилди, у эса бизнинг йўлимиздан четда (қийшиқ), биз Қарнга бормоқчи бўлсак, бизга машаққат бўлади› дедилар. У: ‹Бўлмаса, ўз йўлингиздан унга тўғри (параллел) келадиган (жой)ни кўринглар› деди. Сўнг уларга Зоту Ирқни ҳадд қилди.