حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي كُرَيْبٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ انْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْمَدِينَةِ، بَعْدَ مَا تَرَجَّلَ وَادَّهَنَ وَلَبِسَ إِزَارَهُ وَرِدَاءَهُ، هُوَ وَأَصْحَابُهُ، فَلَمْ يَنْهَ عَنْ شَىْءٍ مِنَ الأَرْدِيَةِ وَالأُزْرِ تُلْبَسُ إِلاَّ الْمُزَعْفَرَةَ الَّتِي تَرْدَعُ عَلَى الْجِلْدِ، فَأَصْبَحَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ، رَكِبَ رَاحِلَتَهُ حَتَّى اسْتَوَى عَلَى الْبَيْدَاءِ، أَهَلَّ هُوَ وَأَصْحَابُهُ وَقَلَّدَ بَدَنَتَهُ، وَذَلِكَ لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ، فَقَدِمَ مَكَّةَ لأَرْبَعِ لَيَالٍ خَلَوْنَ مِنْ ذِي الْحَجَّةِ، فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَسَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، وَلَمْ يَحِلَّ مِنْ أَجْلِ بُدْنِهِ لأَنَّهُ قَلَّدَهَا، ثُمَّ نَزَلَ بِأَعْلَى مَكَّةَ عِنْدَ الْحَجُونِ، وَهْوَ مُهِلٌّ بِالْحَجِّ، وَلَمْ يَقْرَبِ الْكَعْبَةَ بَعْدَ طَوَافِهِ بِهَا حَتَّى رَجَعَ مِنْ عَرَفَةَ، وَأَمَرَ أَصْحَابَهُ أَنْ يَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، ثُمَّ يُقَصِّرُوا مِنْ رُءُوسِهِمْ ثُمَّ يَحِلُّوا، وَذَلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ بَدَنَةٌ قَلَّدَهَا، وَمَنْ كَانَتْ مَعَهُ امْرَأَتُهُ فَهِيَ لَهُ حَلاَلٌ، وَالطِّيبُ وَالثِّيَابُ.
Муҳаммад ибн Абу Бакр Муқаддамий бизга айтди: Фузайл ибн Сулаймон бизга айтди: Мусо ибн Уқба менга айтди: Курайб менга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — сочини тараб, ёғ суртиб, изор ва ридосини кийгач — у зот ва ашоблари Мадинадан (йўлга) чиқди. У зот ридолар ва изорлардан — терига доғ қолдирадиган заъфаронли (кийим)дан бошқа — бирор нарсани кийишдан қайтармади. У зот Зул-Ҳулайфада тонгга чиқди, уловига минди, ҳатто Байдода (уни улов) тик кўтаргач, у зот ва ашоблари талбия айтди (иҳромга кирди) ва у зот ўз (қурбонлик) туясига (белги) тақди. Бу Зул-Қаъдадан беш (кун) қолганида (бўлди). У зот Зул-Ҳижжадан тўрт кеча ўтганида Маккага келди, Байтни тавоф қилди ва Сафо билан Марва орасида саъй қилди, ва ўз (қурбонлик) туяси сабабли иҳромдан чиқмади, чунки унга (белги) тақган эди. Сўнг Макканинг юқори(қисм)ида, Ҳажун ёнида (манзилга) тушди, у зот ҳаж билан иҳромда (муҳрим) эди. У зот Байтни тавоф қилганидан кейин — Арафадан қайтгунча — Каъбага яқинлашмади. У зот ашобларига Байтни ва Сафо билан Марва орасида тавоф (саъй) қилишни, сўнг бошларини қисқартиришни, сўнг иҳромдан чиқишни буюрди. Бу — ёнида (белги) тақган (қурбонлик) туяси бўлмаган киши учундир. Кимнинг ёнида хотини бўлса, у унга ҳалол (бўлди), хушбўй ва кийимлар ҳам.