حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا أَشْعَثُ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْجَدْرِ أَمِنَ الْبَيْتِ هُوَ قَالَ " نَعَمْ ". قُلْتُ فَمَا لَهُمْ لَمْ يُدْخِلُوهُ فِي الْبَيْتِ قَالَ " إِنَّ قَوْمَكِ قَصَّرَتْ بِهِمُ النَّفَقَةُ ". قُلْتُ فَمَا شَأْنُ بَابِهِ مُرْتَفِعًا قَالَ " فَعَلَ ذَلِكِ قَوْمُكِ لِيُدْخِلُوا مَنْ شَاءُوا وَيَمْنَعُوا مَنْ شَاءُوا، وَلَوْلاَ أَنَّ قَوْمَكِ حَدِيثٌ عَهْدُهُمْ بِالْجَاهِلِيَّةِ فَأَخَافُ أَنْ تُنْكِرَ قُلُوبُهُمْ أَنْ أُدْخِلَ الْجَدْرَ فِي الْبَيْتِ وَأَنْ أُلْصِقَ بَابَهُ بِالأَرْضِ ".
Мусаддад бизга айтди: Абул-Аҳвас бизга айтди: Ашъас бизга айтди, Асвад ибн Язиддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан Жадр (Ҳижр девори) ҳақида — у Байтданми — деб сўради. У зот: «Ҳа» дедилар. Мен: ‹Унда уларга нима (бўлди)-ки, уни Байтга киритмади?› дедим. У зот: «Сенинг қавминг(нин)г нафақаси (мол-пули) кам(лик қилди)» дедилар. Мен: ‹Унинг эшигининг баланд(да)лиги нима учун?› дедим. У зот: «Буни сенинг қавминг — хоҳлаган кишини киритиб, хоҳлаган кишини ман қилиш учун — қилди. Агар қавмингнинг жоҳилиятга аҳди (яқинлиги) янги бўлмаганида — қалблари уни инкор қилишидан қўрқмаганимда, мен Жадрни Байтга киритар ва унинг эшигини ерга туташтирар эдим» дедилар.