حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمَرَ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ حَبِيبٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ نَاسًا، طَافُوا بِالْبَيْتِ بَعْدَ صَلاَةِ الصُّبْحِ، ثُمَّ قَعَدُوا إِلَى الْمُذَكِّرِ، حَتَّى إِذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ قَامُوا يُصَلُّونَ فَقَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ قَعَدُوا حَتَّى إِذَا كَانَتِ السَّاعَةُ الَّتِي تُكْرَهُ فِيهَا الصَّلاَةُ قَامُوا يُصَلُّونَ.
Ҳасан ибн Умар Басрий бизга айтди: Язид ибн Зурайъ бизга айтди, Ҳабибдан, у Атодан, у Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Баъзи кишилар субҳ намозидан кейин Байтни тавоф қилди, сўнг насиҳатчи (воиз)нинг (олдига) ўтирди, ҳатто қуёш кўтарилганида туриб намоз ўқиди. Оиша розияллаҳу анҳо: ‹Улар ўтирди, ҳатто намоз макруҳ бўлган соат бўлганида, туриб намоз ўқиди (яъни макруҳ пайтни танлаб ўқиди)› деди.