حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، قَالَ عُرْوَةُ كَانَ النَّاسُ يَطُوفُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ عُرَاةً إِلاَّ الْحُمْسَ، وَالْحُمْسُ قُرَيْشٌ وَمَا وَلَدَتْ، وَكَانَتِ الْحُمْسُ يَحْتَسِبُونَ عَلَى النَّاسِ يُعْطِي الرَّجُلُ الرَّجُلَ الثِّيَابَ يَطُوفُ فِيهَا، وَتُعْطِي الْمَرْأَةُ الْمَرْأَةَ الثِّيَابَ تَطُوفُ فِيهَا، فَمَنْ لَمْ يُعْطِهِ الْحُمْسُ طَافَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانًا، وَكَانَ يُفِيضُ جَمَاعَةُ النَّاسِ مِنْ عَرَفَاتٍ، وَيُفِيضُ الْحُمْسُ مِنْ جَمْعٍ. قَالَ وَأَخْبَرَنِي أَبِي عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ هَذِهِ الآيَةَ نَزَلَتْ فِي الْحُمْسِ {ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ} قَالَ كَانُوا يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ فَدُفِعُوا إِلَى عَرَفَاتٍ.
Фарва ибн Абул-Мағрў бизга айтди: Али ибн Мус-ҳир бизга айтди, Ҳишом ибн Урвадан: Урва деди: Одамлар жоҳилиятда яланғоч тавоф қилар эди, Ҳумсдан бошқа(си). Ҳумс — Қурайш ва у туғган (қабилалар). Ҳумс одамлар (фойдаси) учун (савоб) ҳисоблаб (яхшилик қилар), киши (бошқа) кишига унда тавоф қиладиган кийим берар, аёл (бошқа) аёлга унда тавоф қиладиган кийим берар эди. Кимга Ҳумс (кийим) бермаса, у Байтни яланғоч тавоф қилар эди. Одамлар жамоаси Арафотдан қайтар (ифоза қилар), Ҳумс эса Жамъ(Муздалифа)дан қайтар эди. У деди: Отам менга Оиша розияллаҳу анҳодан хабар берди-ки, бу оят Ҳумс ҳақида нозил бўлган: ‹‹Сўнг одамлар қайтган жойдан сиз ҳам қайтинг››. У деди: Улар Жамъдан қайтар эди, шунинг учун улар Арафотга қайтарилди (Арафотдан қайтишга буюрилди).