وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَتِ الْعَرَبُ تَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرَاةً إِلاَّ الْحُمْسَ وَالْحُمْسُ قُرَيْشٌ وَمَا وَلَدَتْ كَانُوا يَطُوفُونَ عُرَاةً إِلاَّ أَنْ تُعْطِيَهُمُ الْحُمْسُ ثِيَابًا فَيُعْطِي الرِّجَالُ الرِّجَالَ وَالنِّسَاءُ النِّسَاءَ وَكَانَتِ الْحُمْسُ لاَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْمُزْدَلِفَةِ وَكَانَ النَّاسُ كُلُّهُمْ يَبْلُغُونَ عَرَفَاتٍ . قَالَ هِشَامٌ فَحَدَّثَنِي أَبِي عَنْ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - قَالَتِ الْحُمْسُ هُمُ الَّذِينَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيهِمْ { ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ} قَالَتْ كَانَ النَّاسُ يُفِيضُونَ مِنْ عَرَفَاتٍ وَكَانَ الْحُمْسُ يُفِيضُونَ مِنَ الْمُزْدَلِفَةِ يَقُولُونَ لاَ نُفِيضُ إِلاَّ مِنَ الْحَرَمِ فَلَمَّا نَزَلَتْ { أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ} رَجَعُوا إِلَى عَرَفَاتٍ .
Урва айтди: Араблар Байтни яланғоч тавоф қилар эдилар — Ҳумсдан бошқа; Ҳумс — Қурайш ва у туғган (авлоди)дир; улар яланғоч тавоф қилар эдилар — магар Ҳумс уларга кийимлар берса (бошқа гап): эркаклар эркакларга, аёллар аёлларга берар эди. Ва Ҳумс Муздалифадан чиқмас эди; одамлар(нинг) ҳаммаси эса Арафотга етар эди. Ҳишом: Бас менга отам Оиша (розияллаҳу анҳо)дан сўзлади: У: «Ҳумс — Аллаҳ азза ва жалла улар ҳақида {Кейин одамлар ифоза қилган жойдан ифоза қилинглар} (оятини) нозил қилган кишилардир» деди. У: «Одамлар Арафотдан ифоза қилар эди; Ҳумс эса Муздалифадан ифоза қилар, ‹Биз фақат ҳарамдан(гина) ифоза қиламиз› дер эди. {Одамлар ифоза қилган жойдан ифоза қилинглар} (ояти) нозил бўлганида, улар Арафотга қайтди» деди.