حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ قُرَيْشٌ وَمَنْ دَانَ دِينَهَا يَقِفُونَ بِالْمُزْدَلِفَةِ وَكَانُوا يُسَمَّوْنَ الْحُمْسَ وَكَانَ سَائِرُ الْعَرَبِ يَقِفُونَ بِعَرَفَةَ فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ نَبِيَّهُ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَأْتِيَ عَرَفَاتٍ فَيَقِفَ بِهَا ثُمَّ يُفِيضَ مِنْهَا فَذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَجَلَّ { ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ}
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Қурайш ва унинг динига тобеъ бўлганлар Муздалифада турар эдилар — уларга ‹Ҳумс› дейилар эди; арабларнинг қолгани эса Арафада турар эди. Ислом келганида, Аллаҳ азза ва жалла Ўз Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — Арафотга келиб, унда туришни, кейин ундан ифоза қилишни (қайтишни) — буюрди. Бас бу — Аллаҳ азза ва жалланинг {Кейин одамлар ифоза қилган (қайтган) жойдан ифоза қилинглар} деган сўзидир.