حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ نُبَيْطٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنَ الْحَىِّ عَنْ أَبِيهِ، نُبَيْطٍ أَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَاقِفًا بِعَرَفَةَ عَلَى بَعِيرٍ أَحْمَرَ يَخْطُبُ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, у Моликдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан: У деди: Одамлар Урвани Арафа кунидаги туриш (вуқуф) ҳақида сўрардилар. Урва: Оиша менга хабар бериб деди: Қурайш ва уларнинг дийнига эргашганлар Муздалифада туришарди ва ўзларини Ҳумс деб аташарди, бошқа араблар эса Арафада туришарди. Ислом келганда, Аллаҳ азза ва жалла ўз Набийси соллаллаҳу алайҳи васалламга Арафага келишни, унда туришни, сўнг ундан қайтишни буюрди. Бу Аллаҳнинг ‹Сўнгра одамлар қайтган жойдан қайтинглар› деган сўзидир.