حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَازِمٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ كَانَتْ قُرَيْشٌ وَمَنْ دَانَ دِينَهَا يَقِفُونَ بِالْمُزْدَلِفَةِ، وَكَانُوا يُسَمَّوْنَ الْحُمْسَ، وَكَانَ سَائِرُ الْعَرَبِ يَقِفُونَ بِعَرَفَاتٍ، فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ أَمَرَ اللَّهُ نَبِيَّهُ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَأْتِيَ عَرَفَاتٍ، ثُمَّ يَقِفَ بِهَا ثُمَّ يُفِيضَ مِنْهَا، فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى {ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ}
Али ибн Абдуллаҳ бизға айтди, Муҳаммад ибн Хозим бизға айтди, Ҳишом бизға айтди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Қурайш ва унинг дийнига эргашганлар Муздалифада турар эдилар, уларга Ҳумс дейилар эди. Бошқа араблар эса Арафотда турар эдилар. Ислом келганида, Аллаҳ Набийига соллаллаҳу алайҳи васаллам Арафотга келиб, унда туришни, кейин ундан қайтишни буюрди. Мана шу Аллаҳ таолонинг «Кейин одамлар қайтган жойдан қайтинглар» деган сўзидир.