حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ، مَوْلَى أَسْمَاءَ عَنْ أَسْمَاءَ، أَنَّهَا نَزَلَتْ لَيْلَةَ جَمْعٍ عِنْدَ الْمُزْدَلِفَةِ، فَقَامَتْ تُصَلِّي، فَصَلَّتْ سَاعَةً، ثُمَّ قَالَتْ يَا بُنَىَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ لاَ. فَصَلَّتْ سَاعَةً، ثُمَّ قَالَتْ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَتْ فَارْتَحِلُوا. فَارْتَحَلْنَا، وَمَضَيْنَا حَتَّى رَمَتِ الْجَمْرَةَ، ثُمَّ رَجَعَتْ فَصَلَّتِ الصُّبْحَ فِي مَنْزِلِهَا. فَقُلْتُ لَهَا يَا هَنْتَاهْ مَا أُرَانَا إِلاَّ قَدْ غَلَّسْنَا. قَالَتْ يَا بُنَىَّ، إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَذِنَ لِلظُّعُنِ.
Мусаддад бизга айтди, Яҳёдан, у Ибн Журайждан: У деди: Менга Асмонинг чўриси Абдуллаҳ айтди, Асмодан: У Жамъ(Муздалифа) кечаси Муздалифа ёнида (манзилга) тушди, туриб намоз ўқиди, бир соат намоз ўқиди, сўнг: ‹Эй ўғлим, ой ботдими?› деди. Мен: ‹Йўқ› дедим. У бир соат намоз ўқиди, сўнг: ‹Ой ботдими?› деди. Мен: ‹Ҳа› дедим. У: ‹Бўлмаса, йўлга тушинглар› деди. Биз йўлга тушдик ва давом этдик, ҳатто у Жамрага (тош) отди, сўнг қайтиб, субҳни ўз манзилида ўқиди. Мен унга: ‹Эй (хотин), биз жуда эрта (қоронғида) йўлга чиқдик шекилли› дедим. У: ‹Эй ўғлим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (туяда кетадиган) аёлларга изн берди› деди.