1449-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
وَحَدَّثَنِي حَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، حَدَّثَنَا أَبُو زَيْدٍ، سَعِيدُ بْنُ الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا قُرَّةُ بْنُ خَالِدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ نَظَرْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً حَتَّى كَانَ قَرِيبٌ مِنْ نِصْفِ اللَّيْلِ ثُمَّ جَاءَ فَصَلَّى ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَكَأَنَّمَا أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ خَاتَمِهِ فِي يَدِهِ مِنْ فِضَّةٍ .
Анас ибн Молик айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни бир кеча — то кечанинг яримига яқин бўлгунча — кутдик (қараб турдик); кейин у келди ва (намоз) ўқиди; кейин юзини бизга қаратди — гўё мен унинг қўлидаги кумуш узугининг ялтирашига қараб тургандекман.