170-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، قَالَ قُلْتُ لِعَبِيدَةَ عِنْدَنَا مِنْ شَعَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَصَبْنَاهُ مِنْ قِبَلِ أَنَسٍ، أَوْ مِنْ قِبَلِ أَهْلِ أَنَسٍ فَقَالَ لأَنْ تَكُونَ عِنْدِي شَعَرَةٌ مِنْهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنَ الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا.
Бизга Молик ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Исроил, Осимдан, у Ибн Сириндан ривоят қилди, у деди: Мен Абийдага: «Бизнинг ҳузуримизда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сочи бор — уни Анасдан, ёки Анаснинг аҳлидан олганмиз,» дедим. У: «Менинг ҳузуримда ундан битта соч бўлиши менга дунё ва ундаги (барча) нарсалардан суюклироқдир,» деди.