حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ لَيْسَ التَّحْصِيبُ بِشَىْءٍ، إِنَّمَا هُوَ مَنْزِلٌ نَزَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Амр деди, Атодан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: Таҳсиб (Муҳассабда туниш) (вожиб) бир нарса эмас, у фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тушган бир манзилдир.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Таҳсиб (Абтаҳда тунаш) ҳеч нарса эмас, у фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тушган бир манзилдир, холос.
У (Муҳассаб) фақат Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тушадиган бир манзил эди — унинг чиқиши қулайроқ бўлиши учун — яъни Абтаҳ (ҳақида).
Абтаҳга тушиш суннат эмас; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга фақат чиқиб кетганида чиқиши учун қулайроқ бўлгани учун тушган, холос.
Албатта, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақат Ҳажарул-Асвад (Қора тош) ва Рукнул-Ямонийни истилом қилар эди Байтдан бирор нарса ташлаб қўйиладиган (эътиборсиз қолдириладиган) эмас,
Айюбдан, у Икримадан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — муҳрим (иҳромда)ги ҳолда — ҳижомат қилдирди ва — рўзадор ҳолда — ҳижомат қилдирди.
Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақат Ҳажар(ул-асвад) ва Рукнул-Ямонийнигина истилом қилар эдилар.