حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا ثَابِتُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَحْوَلُ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْمَدِينَةُ حَرَمٌ، مِنْ كَذَا إِلَى كَذَا، لاَ يُقْطَعُ شَجَرُهَا، وَلاَ يُحْدَثُ فِيهَا حَدَثٌ، مَنْ أَحْدَثَ حَدَثًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ ".
Абун-Нуъмон бизга айтди: Собит ибн Язид бизга айтди: Осим Абу Абдурраҳмон Аҳвал бизга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Мадина — фалон (жой)дан фалон (жой)гача ҳаром (қўриқхона)дир, унинг дарахти кесилмайди, унда бирор ҳадас (бидъат-жиноят) содир қилинмайди. Ким унда бирор ҳадас содир қилса, унга Аллаҳнинг, малоикаларнинг ва барча одамларнинг лаънати (бўлсин)» дедилар.